معمولا در میان بسیاری از کاربران نرم‌افزار مسدودکننده آگهی نصب نمی‌شود مگر این که این آگهی‌ها بازدیدکننده وبسایت را کلافه کنند. در مورد بسیاری از کاربران باید گفت آنها از میزان آگهی‌های اینترنتی که جلویشان ظاهر می‌شوند کلافه شده‌اند. قلم پرس به نقل از صدای اقتصاد، نرم‌افزارهای مسدودکننده آگهی در مرکز بحران اینترنت این روزها قرار گرفته […]

معمولا در میان بسیاری از کاربران نرم‌افزار مسدودکننده آگهی نصب نمی‌شود مگر این که این آگهی‌ها بازدیدکننده وبسایت را کلافه کنند. در مورد بسیاری از کاربران باید گفت آنها از میزان آگهی‌های اینترنتی که جلویشان ظاهر می‌شوند کلافه شده‌اند.

قلم پرس به نقل از صدای اقتصاد، نرم‌افزارهای مسدودکننده آگهی در مرکز بحران اینترنت این روزها قرار گرفته است؛ نرم‌افزارهایی که باعث می‌شوند آگهی‌های اینترنتی دیده نشوند، با سرعت شدیدی به محبوبیت دست یافته‌اند. شاخصهای وب جهانی می‌گویند که ۴۰ درصد کاربران اینترنتی جهان نوعی از مسدودکننده آگهی را نصب کرده‌اند. میزان استفاده از این ابزار در میانه سال ۲۰۱۵ میلادی ۲۸ درصد بود که انتظار می‌رفت به حالتی انفجاری صعود کند.

مسئله این جاست که کاربران نگاه خیلی خوبی نسبت به آگهی‌های اینترنتی ندارند؛ در دورانی که اینترنت دایل‌آپ وجود داشت، آگهی‌ها سرعت اینترنت را خیلی کم می‌کردند و اکنون نیز آگهی‌هایی که ناگهان از بالا یا پایین صفحه بیرون می‌آیند یا ناگهان باعث مزاحت بازدیدکنندگان وبسایت‌ها می‌شود، مورد آزار کاربران هستند و آنها خیلی خوشحال هستند که نرم‌افزارهایی وجود دارند که این آگهی‌ها را مسدود کنند. از سوی دیگر، این آگهی‌ها اطلاعات ما را می‌دزدند و به حریم خصوصی ما تجاوز می‌کنند بدون این که یک تشکر بکنند.

معمولا در میان بسیاری از کاربران نرم‌افزار مسدودکننده آگهی نصب نمی‌شود مگر این که این آگهی‌ها بازدیدکننده وبسایت را کلافه کنند. در مورد بسیاری از کاربران باید گفت آنها از میزان آگهی‌های اینترنتی که جلویشان ظاهر می‌شوند کلافه شده‌اند.

اما مسدود کردن آگهی‌ها و خلاص شدن از شر تبلیغات این مشکل را به وجود می‌آورد که اینترنت روی آگهی‌ها تکیه دارد و عملا حول صنعت تبلیغات می‌چرخد. تبلیغات در اخبار، ویدیوها، رسانه‌های اجتماعی، موتورهای جستجو، ایمیلها، نقشه‌ها، موسیقی‌ها و کل فضای اینترنتی حضور دارد.

ما به تدریج با استفاده رایگان از محتوا و خدمات خداحافظی می‌کنیم و موافقت می‌کنیم که برای آنها پول پرداخت کنیم یا با تحمل کردن آگهی‌ها رو‌به‌رو شدن با محتواهای تبلیغاتی این هزینه را پرداخت می‌کنیم. اگر همه ما نرم‌افزارهای مسدودکننده آگهی را نصب کنیم، بسیاری از تولیدکنندگان محتوا و ارایه‌کنندگان خدمات اکسیژن کافی برای نفس کشیدن و زنده ماندن را از دست می‌دهند و نابود خواهند شد.

مسئله این جاست که در حرفه‌هایی مثل روزنامه‌نگاری آگهی بسیار اهمیت دارد و اگر نباشد عملا حیات روزنامه‌نگاری از بین خواهد رفت. بنابراین اگر چنین حرفه‌هایی به واسطه کمبود آگهی از دست بروند، مسایلی مانند دموکراسی نیز از دست خواهد رفت. بنابراین نباید نابودی یا ضعف تبلیغات را یک حوزه یک‌بُعدی در نظر گرفت.

از سوی دیگر، نرم‌افزارهای مسدودکننده آگهی مدام تاکتیک‌های خود را به روز می‌کنند و تغییر می‌دهند و محدوده خود را توسعه می‌دهند؛‌ به همین ترتیب، حوزه‌هایی نیز که از آگهی سود می‌برند تلاش می‌کنند آنها را خنثی کنند. برای همین است که کسب‌وکارهایی مثل روزنامه بیلد در آلمان، استفاده از نرم‌افزارهای مسدودکننده آگهی را از سوی خوانندگان خود ممنوع کرده است. برخی از وبسایتها نیز از نرم‌افزارهای ضدمسدودکننده آگهی استفاده می‌کنند.

نویسندگان ماهر نرم‌افزارهای بزرگ جهان به استخدام شرکتهایی درآمده‌اند که مسدودکننده‌های آگهی را خنثی می‌کنند. از سوی دیگر، شرکتهای خدمات مرورگرهای وب مثل موزیلا که مرورگر معروف فایرفاکس را ارایه می‌کند موافقت کرده‌اند که از مسدودکننده‌ها استفاده نکنند یا به برخی از وبسایتها خدمات ضد مسدودکننده ارایه کنند.