تأکید چندین‌باره رئیس‌جمهور برای مبارزه جدی با رانت و بستن گلوگاه‌های انحراف و فساد نشان می‌دهد که دولت، عزمی جدی برای تعیین تکلیف یکی از مهم‌ترین و بزرگ‌ترین پاشنه آشیل‌های اقتصادی کشور از جایگاه حکمرانی دارد؛ اقدام ارزشمندی که البته سخت و پیچیده نیز می‌نماید.

در عصری که خبر پیش از صحت، منتشر می‌شود و احساسات بر منطق سایه می‌اندازد، جنگ روانی چهره‌ای پیچیده‌تر از همیشه به خود گرفته است. تحریف واقعیت، شایعه‌سازی و تخریب هدفمند، نه از سر هیجان که با طراحی آگاهانه، ذهن مخاطب را نشانه می‌گیرد؛ جایی که رسانه‌ها می‌توانند یا به ابزار این جنگ تبدیل شوند یا در خط مقدم روشنگری و صیانت از افکار عمومی بایستند.

یکی از مشکلات بنیادی تبریز، الگوی نامتعارف خیابان‌ها و معابر است. نبود رینگ‌های ترافیکی کارآمد، یکطرفه بودن تعداد زیادی از خیابان‌ها و کمبود بزرگراه‌های عرضی و طولی موجب شده هر تغییر کوچک در جریان عبور و مرور، یک منطقه را کاملاً مختل کند. کافی‌ست در یک تقاطع چراغ راهنمایی از کار بیفتد، خودرویی در کنار خیابان دوبله پارک کند؛ نتیجه آن فوراً در محدوده‌ای بسیار بزرگ‌تر دیده می‌شود.

معضل ترافیک تبریز راه‌حلی اساسی می‌طلبد. بر اساس نظر کارشناسان و مسؤولان شهری، آموزش مفاهیم ترافیکی به کودکان و نوجوانان در مدارس، کلید اصلی گشایش این بحران و ساختن آینده‌ای بهتر برای شهر اولین‌هاست.

شهر تبریز این روزها گرفتار ترافیک کابوس‌وار شده است. ترافیکی که یکی از سرنخ‌های آن را می‌توان در وجود مراکز درمانی بی‌شمار در خیابان‌های مرکزی شهر و راه‌بندان‌های ناشی از آن‌ها جستجو کرد.

ترافیک تبریز سال‌هاست از یک مشکل ساده شهری عبور کرده و به گره‌ای پیچیده تبدیل شده است؛ گرهی که هر روز کورتر می‌شود و در میان پاسکاری مسئولیت‌ها بین پلیس، شهرداری و شورای ترافیک، افکار عمومی با این پرسش جدی روبه‌روست که بالاخره چه نهادی مسئول واقعی مدیریت این بحران است؟

شاخص کیفیت هوای تبریز امروز به ۲۲۰ رسید؛ عددی که معنای آن تنها «آلودگی هوا» نیست، بلکه پیام روشنی از ورود شهر به مرحله بسیار ناسالم و آغاز یک بحران تنفسی است.

تربیت مادرانه تنها زیربنای یک خانواده سالم نیست، بلکه پایه فرهنگی یک ملت است. اخلاق عمومی، مسئولیت‌پذیری شهروندی و انسجام اجتماعی از همان روابط ابتدایی مادر و فرزند آغاز می‌شوند.

در روزهایی که سخن از استیضاح احمد میدری، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی، به میان آمده است، شاید نگاهی دقیق‌تر به عملکرد این وزارتخانه در شمال‌غرب کشور ضروری باشد.

گاهی اگر زخمی شویم و هیچ مرهمی نباشد ، شاید اگر زخم را زیاد دستکاری نکنیم ، امید به التیام بیشتر هست ، اما وقتی فردی که خود را مسئول ترمیم این زخم ها میداند، هی نمک روی زخم می‌زند و زخم را دستکاری می‌کند، زخم را هر روز تازه تر و خونین تر می‌کند.