قلم پرس||یادداشت|علی سلیمی دانش آموخته حقوق و فعال رسانه ای || امروز، چهل و چهارمین روز از «جنگ رمضان» را پشت سر میگذاریم؛ جنگی که از ۹ اسفند ۱۴۰۴ با حملات وحشیانه آمریکایی و صهیونی به میهن اسلامی آغاز شد و همچنان ادامه دارد. سی روز از نبودن رهبر شهیدمان میگذرد و سی روز از حمله به مدرسه طیبه شجره میناب و از شهادت ۱۶۵ فرشته کوچک میگذرد و همچنان خانوادههایی داغدار فرزندانشان میشوند. ما تمام این سختیها زندگی جیان دارد و روایتهایی از جنس اتحاد و غیرت هر روز رقم میخورد، از فرماندهان و سربازانی که تا پای جان برای سربلندی وطن در مقابل دشمنان میایستند تا نیروهای امداد و نجات و حتی مردم عادی که برای پشتیبانی از میهن تا پاسی از شب با شعارهای اللهاکبر در خیابانها میمانند و حتی زمانی که موشکهای دشمن فرومایه به تن این خاک میخورد این مردم با اتحادی بیشتر محکمتر از قبل صدای اللهاکبر خود را به گوش جهان میرسانند چرا که هرچقدر دشمن بزرگتر باشد، خدای ما از آنها بزرگتر است.
در این یک ماه، دشمن با تمامی تجهیزات و قدرت خود، مراکز نظامی و غیرنظامی و زیرساختهای کشور را هدف قرارداد. در میان هجوم حملات دشمن از میان تمام روایتهای غیرتمندانه، روایتی از تلاش نگهبانان نور و روشنایی یکی از داستانهای حماسی مردمان ین سرزمین است.
در جایی که زیرساختهای کشور از جمله تأسیسات برق از حملات دشمن بینصیب نمانده و شبکه برق در مناطق مختلف مورد اصابت قرار میگیرد و روشنایی این سرزمین تهدید میشود، مردانی از جنس نور داستانی شگرف میآفرینند، تصور کنید؛ مردانی که نه در سنگرهای خاکی که در خط مقدم تأمین روشنایی، ایستادگی میکنند و با نگهبانی از نور و روشنایی این سرزمین، نور امید را در دلهای مردم روشن نگه میدارند.
این مردان کارکنان صنعت برق علیالخصوص شرکتهای توزیع نیروی برق از جمله سیمبانان شرکت توزیع نیروی برق تبریز هستند که با همان روحیه رزمندگان جبهههای حق علیه باطل، بدون لحظهای درنگ و با نادیدهگرفتن خطرات، پایکار ماندند.
تصور کنید در دل شب، در منطقهای که بمباران شده، هنوز خطر پابرجاست، اما گروههای عملیاتی برق، اولین کسانی هستند که خود را به محل میرسانند. نه برای مأموریتی عادی که برای رفع خطری که جان مردم را تهدید میکند. آنها ابتدا جریان برق را قطع میکنند تا از هرگونه آسیب احتمالی به شهروندان جلوگیری شود و سپس، بیوقفه مشغول بازسازی شبکه میشوند و این صرفاً برایشان یک وظیفه نیست؛ بلکه تعهدی است که ریشه در مکتب شیعه و عشق به مام وطن داشته و ایثار را معنا میکند.
اینکه گفته میشود باوجود شدت حملات و آسیبهای گسترده به شبکه برقرسانی در طول این سی روز، هیچ مشکل جدی در تأمین برق پایدار برای شهروندان ایجاد نشده. پشت پردهای از خستگیهای شبانهروزی، از جانبازی در شرایط سخت و از مدیریت هوشمندانه منابع و تجهیزات را روایت میکند.
سامانههای نوین پاسخگویی، اکیپهای آمادهباش ۲۴ ساعته، تعویض سریع تجهیزات آسیبدیده و مهمتر از همه، عزم راسخ سیمبانان شرکت توزیع نیروی برق تبریز که این روزها را برایشان «جنگ» نامگذاری کردند، دستبهدست هم داد تا روشنایی خانهها خاموش نماند.
امروز، در آستانه بهار، وقتی چراغخانهها روشن است، شاید کمتر کسی به یاد بیاورد که این روشنایی حاصل چه شبهای بیخوابی و چه تلاشهای خاموشی است. اما ما یادمان نمیرود. نگهبانان نور و روشنایی، با تمام وجود پای عهد خود ایستادهاند. از خانوادههایشان گذشتند، از آرامششان گذشتند، اما نگذاشتند تاریکی بر شهر و خانههای همشهریانمان سایه بیندازد.
این جنگ تحمیلی ممکن است همچنان ادامه داشته باشد، اما این سربازان گمنام تا آخرین لحظه، تا برقراری آخرین انشعاب، تا روشن ماندن آخرین چراغ، پای کار مردم و ایران می مانند.
