زیر پوست شهر تبریز در برخی محله‌های حاشیه‌ای که در آن افراد غریبه را از دور با نگاه‌های خود شکار می‌کنند و دوست دارند بدانند کیستی، واقعی تلخ در شرف جریان است، وقایعی هولناک… امنیت‌های رقیق‌تر از لحاظ رؤیت و مشاهده امّا گاهی به مراتب خطرناک‌تر وجود دارد.

همزمان با توسعه تبریز هر روز به بهانه‌ای به جای باغ‌های سرسبز، ساختمان‌ها و برج‌ها سر به آسمان کشیدند و همچنان این روند، ادامه دارد تا جایی که ریه‌های تبریز زیر بار فشار این بی‌تدبیری‌ها با تنگنا مواجه شده است.

اینجا تبریز است، شهر بدون گدا! شهری که به دیار اولین ها معروف است! شهری که مسئولین استانی در همایش ها و سخنرانی های خود با غرور از شهر تبریز به عنوان شهر بدون گدا و کارتن خواب یاد می کنند!

او زمانی یک قهرمان بوده و عشق آدم‌های شهری که هر بار به شهر بازی می‌رفتند برای دیدن نمایش‌های خطرناکش به صف می‌ایستادند و امروز همه فراموشش کرده‌اند.

خیابان های تبریز در شان این شهروندان نیست و با هر بارش ناگهانی و آبگرفتگی سیل جاری می شود، حال چه اشکالی دارد تبریز را سیل ببرد، شاید بگویند خوشمان می آید! چه اشکالی دارد مردم و مخصوصا قشر رانندگان تاکسی که از صبح تا شب با مشکلات دست و پنجه نرم می کنند بخاطر مشخص نشدن کرایه تاکسی ها با دیگران درگیر شوند...