وقتی یک شهر به نسل آیندهاش امید میدهد وقتی شهر از مفاخر و بزرگانش میگوید، در واقع با کودکان و نوجوانهایش حرف میزند؛ به آنها یادآوری میکند که موفقیت از همین خیابانها شروع میشود و آینده، جایی برای رؤیاهای دستیافتنی آنهاست. به گزارش قلم پرس به نقل از خبرگزاری فارس/ فائزه زنجانی: هرکدام از ما […]
وقتی یک شهر به نسل آیندهاش امید میدهد
وقتی شهر از مفاخر و بزرگانش میگوید، در واقع با کودکان و نوجوانهایش حرف میزند؛ به آنها یادآوری میکند که موفقیت از همین خیابانها شروع میشود و آینده، جایی برای رؤیاهای دستیافتنی آنهاست.
به گزارش قلم پرس به نقل از خبرگزاری فارس/ فائزه زنجانی: هرکدام از ما وقتی بچه بودیم، دوست داشتیم شبیه کسی شویم؛ یک قهرمان، یک الگو، یک آدم موفق. اما سؤال مهم این است: این الگوها از کجا میآیند؟ آیا همیشه باید دنبال آدمهایی بگردیم که خیلی دورند، یا میشود در همین شهر خودمان هم الگو پیدا کرد؟شناخت و پاسداشت مفاخر هر شهر، دقیقاً همین کار را میکند؛ به دانشآموزان نشان میدهد که آدمهای بزرگ، از دل همین کوچهها، همین مدرسهها و همین شهرها بیرون آمدهاند.
«من هم میتوانم»؛ مهمترین جمله برای یک نوجوان
نوجوانان بیش از هر چیز به این باور نیاز دارند که «میتوانند». وقتی یک دانشآموز میشنود که یک دانشمند، هنرمند، ورزشکار، کارآفرین یا انسان اثرگذار، روزی مثل خودش دانشآموز همین شهر بوده، این باور در ذهنش شکل میگیرد که موفقیت، فقط مخصوص عدهای خاص نیست.جشنوارههایی مثل «زندهنامان تبریز» و پاسداشت مقام مفاخر و بزرگان شهر، این پیام ساده اما مهم را منتقل میکنند:اگر آنها توانستند، تو هم میتوانی.
الگوهایی که واقعیاند، نه خیالی
بسیاری از الگوهایی که نوجوانان امروز در فضای مجازی میبینند، واقعی نیستند؛ زندگیهای بدون تلاش، موفقیتهای یکشبه و شهرتهای زودگذر. اما مفاخر یک شهر، آدمهایی واقعیاند؛ با سختی، تلاش، شکست و دوباره برخاستن.وقتی دانشآموز با چنین الگوهایی آشنا میشود، یاد میگیرد که موفقیت، مسیر دارد؛ مسیرش هم از درس خواندن، تلاش کردن، اخلاق داشتن و مسئولیتپذیری میگذرد.
افتخار به شهر، افتخار به خود
دانشآموزی که بداند شهرش پر از انسانهای بزرگ بوده و هست، نگاهش به محل زندگیاش تغییر میکند. دیگر شهرش برایش فقط یک محل زندگی نیست؛ میشود بخشی از هویت او.این حس افتخار، آرامآرام به انگیزه تبدیل میشود؛ انگیزهای برای اینکه او هم روزی کاری کند که نام شهرش با آن شناخته شود.
یاد گرفتن از تجربه آدمهای موفق
یکی از بهترین اتفاقها در جشنوارههای بزرگداشت مفاخر، شنیدن داستان زندگی آنهاست. اینکه چطور شروع کردند، کجا اشتباه کردند، کجا ناامید شدند و چطور ادامه دادند.این حرفها برای یک دانشآموز، خیلی آموزندهتر از نصیحتهای کلی است. چون میفهمد حتی آدمهای موفق هم از صفر شروع کردهاند.
امروز دانشآموز، فردا فخر شهر
پاسداشت مفاخر فقط برای احترام به گذشته نیست؛ برای ساختن آینده است. دانشآموزی که امروز با الگوهای درست آشنا میشود، فردا میتواند در علم، فرهنگ، ورزش، هنر یا خدمت به مردم افتخارآفرین شود.جشنوارههایی مثل «زندهنامان» به نوجوانان یادآوری میکنند که شاید مفاخر امروز روی سن باشند، اما مفاخر فردا همین حالا پشت نیمکتهای مدرسه نشستهاند.
