اینجا در خانه خانواده «رضا محرمی» همه چیز بوی دلتنگی میدهد، لباس سربازی‌اش، با پارگی‌هایی از اصابت ترکش، در گوشه‌ای از اتاق افتاده است. کلاه نظامی‌اش با لکه‌های خونی که هنوز رنگ سرخش تازه می‌نماید، بر طاقچه آرام گرفته است. دفترچه یادداشت او، با سوراخی از ترکش و لکه‌های خون، در کنار برگه مرخصی و دیگر وسایل شخصی‌اش، یاد آن روز تلخ را زنده می‌کند. عینک شکسته‌اش، با شیشه‌هایی خرد و قابی کج، سکوتی از غیاب رضا را فریاد می‌زند. «رضا محرمی»، متولد سوم مرداد ۱۳۸۴، اهل تبریز و سرباز وظیفه پدافند هوایی ارتش بود؛ جوانی که صبح روز بیست‌و‌چهارم خرداد، با امضای برگه مرخصی، مجوز مرخصی او از پادگان در ساعت ۹ صادر شد اما «رضا» نرفت و با اراده‌ای که فقط در دل‌هایی از جنس مسئولیت ریشه دارد، در پادگان ماند و در همان منطقه عملیاتی در میان ژنراتورها، در نقطه‌ای که هم‌رزم‌های او مشغول استتار تجهیزات نظامی پدافند بودند، ساعت ۱۲ ظهر، تنها سه ساعت بعد از صدور مرخصی‌اش، هدف اصابت ترکش‌های انفجار قرار گرفت تا روایت کند از جوانی که می‌توانست برود، اما ماند و با همان ماندن، معنای دیگری به فداکاری بخشید.
روایت پدر: چند ساعت به دیدارش مانده بود
«صبح شنبه یک روز پس از آغاز جنگ ایران و اسرائیل، حدود ساعت شش، صبح با رضا تماس گرفتم و گفتم: «مادر و خواهرت نگران‌اند؛ قصد داریم به دیدنت بیاییم». با همان آرامش همیشگی پاسخ داد: «امروز مرخصی می‌گیرم و تا چند ساعت دیگر به خانه می‌آیم». گفت‌وگوی‌مان کوتاه بود، اما همان چند جمله کافی بود تا خیال‌مان آسوده شود.چند ساعت بعد، چندین بار با تلفن همراهش تماس گرفتیم، اما پاسخی نداد و گوشی‌اش خاموش شده بود. همان لحظه دل‌مان شور افتاد. حس می‌کردیم اتفاقی افتاده، اما نمی‌دانستیم چه. همسرم غذای مورد علاقه‌اش را آماده کرده بود و با هم تصمیم گرفتیم برای دیدن رضا به پادگان برویم.هنوز از خانه بیرون نرفته بودیم که صدای دو انفجار شدید، سکوت محله را شکست. شیشه‌ها لرزیدند و برای لحظاتی فقط به هم نگاه کردیم؛ ترسیده بودیم و نمی‌دانستیم چه چیزی و کجا هدف دشمن قرار گرفته است. با وجود نگرانی، راهی پادگان شدیم. نزدیک پادگان، با حضور گسترده نیروهای نظامی و محدودیت ورود روبه‌رو شدیم و اجازه ورود به افراد عادی داده نمی‌شد که به همین علت خود را معرفی کردم و گفتم: «پسرم، رضا محرمی، سرباز همین پادگان است». پس از مکثی کوتاه، اجازه ورود صادر شد. وارد محوطه که شدیم، تعدادی از سربازان را دیدیم که خاک و دود بر چهره‌های‌شان نشسته بود. به یکی از آنها نزدیک شدم و پرسیدم رضا کجاست اما او با لحنی مبهم و مکثی کوتاه گفت: « رضا آسیب جزئی دیده»؛ اما چهره‌اش واقعیت دیگری را فاش می‌کرد و نوع نگاه و سکوتش، اضطرابم را بیشتر کرد. دقایقی بعد، فرمانده یگان به ما نزدیک شد. از او خواستم حقیقت را بگوید. ابتدا سکوت کرد و نگاهش را دزدید. پس از اصرار من، با مکثی طولانی گفت: «رضا را به بیمارستان ارتش منتقل کرده‌اند؛ لطفاً به آنجا بروید».
روایت مادر: رضا آرام و بی‌حرکت روی تخت دراز کشیده بود
«صبح که بیدار شدم، حس آرامش عجیبی در دلم جریان داشت چون رضا گفته بود مرخصی گرفته و امروز قرار است به خانه بیاید. برای آمدنش با اشتیاق غذای مورد علاقه‌اش را آماده کردم و قابلمه را کنار گذاشتم و منتظر ماندم. نمی‌دانم پس از آن دقیقا چه گذشت اما فقط به یاد دارم که تلفنش را دیگر پاسخ نمی‌داد و باقیِ آن روز، مانند مهی غلیظ، از ذهنم پاک شده است. تنها صحنه‌ای که واضح مانده، بیمارستان است؛ ناگهان خودم را آنجا دیدم. نمی‌دانم چگونه رفتیم یا چه زمانی رسیدیم. همه چیز بی‌صدا و به‌سرعت گذشته بود. رضا را دیدم که بر تختی آرام و بی‌حرکت، دور از هیاهوی آن‌همه رفت‌وآمد دراز کشیده بود. پرستاران می‌دویدند، دستگاه‌ها بوق می‌زدند، کسی شوک می‌داد، اما من هیچ‌کدام را نمی‌شنیدم؛ انگار صداها از من دور شده بودند. چشمم فقط به چهره‌اش افتاده بود؛ به سینه‌ای که دیگر بالا و پایین نمی‌شد و اندامی که هیچ واکنشی نداشت. همان‌طور که به او خیره مانده بودم، لب‌هایم بی‌صدا دعا می‌خواندند، بی‌آنکه اشکی بیاید یا صدایی از گلویم خارج شود. نمی‌فهمیدم چه می‌گذرد، اما همان لحظه، پیش از آنکه کسی حرفی بزند، در دلم حقیقت را فهمیده بودم.»
او در پاسخ به پرسش من درباره روحیات رضا چنین توضیح میدهد:
رضا همیشه به لباس سربازی‌اش اهمیت می‌داد. برای او، پوشیدن آن لباس فقط انجام یک وظیفه نبود، بلکه نوعی احترام به مسئولیتی بود که بر دوش داشت. هر بار که لباس فرم را بر تن می‌کرد، آن را تمیز، مرتب و اتوکشیده آماده می‌کرد؛ هیچ‌گاه با بی‌نظمی یا بی‌توجهی آن را نپوشید. صبح‌ها با اراده و انرژی از خواب برمی‌خاست و بی‌هیچ اکراهی آماده می‌شد. سربازی برایش نه یک اجبار، بلکه فرصتی برای خدمت و وفاداری بود و مسئولیتی که با افتخار آن را پذیرفته بود و با جدیت به آن پایبند ماند. در خانه، تنها یک پسر نبود؛ همراه و تکیه‌گاه من بود. مهربانی‌اش زبان‌زد همه از خاله و عمه گرفته تا همسایه و دوست بود. با هرکسی با احترام و محبت رفتار می‌کرد، برایش فرقی نمی‌کرد چه کسی روبه‌رویش باشد. او همیشه کارت حقوق سربازی‌اش را در کیفم می‌گذاشت. فقط نگاهم می‌کرد و لبخند آرامی می‌زد؛ انگار می‌خواست مطمئن باشد اگر روزی نیاز داشتم، دستم خالی نماند.
لبخند آرامش‌بخش رضا، مهربانی خالصانه‌اش و سکوتی که همیشه معنایی عمیق در دل خود داشت، از او شخصیتی ساخته بود که حتی اگر حرفی نمی‌زد، حضورش گرمای خاصی می‌داد. بعد از شهادت رضا یکی از هم‌خدمتی‌های او می‌گفت: «روزی یکی از بچه‌ها پدرش فوت کرده بود. رضا با آنکه تنها ۳۵۰ هزار تومان در حسابش داشت، همه را بی‌درنگ به او داد و گفت: «تو الان بیشتر از من به این پول نیاز داری». رضا با دل بزرگش، سنگ صبور و پناه رفقایش بود».
روایت خواهر: قل دیگرم بود، نیمی از جانم نیست
در میان همه این داغ‌ها، غمِ خواهر دوقلوی رضا رنگی دیگر دارد؛ غمی که نه از سر دوری، بلکه از جنس جدایی یک روح از نیمه خودش است. آرزو محرمی، خواهر شهید رضا محرمی، می‌گوید: «رضا فقط برادر من نبود؛ ما دوقلو بودیم و به همین خاطر از نخستین لحظات زندگی، حضورش در کنارم معنای خاصی داشت. با هم قد کشیدیم، با هم مدرسه رفتیم و با هم بزرگ شدیم. آن قدر در هم تنیده بودیم که من لبخندهایش را از دل نگاهش می‌فهمیدم و سکوت‌هایش را مثل واژه‌هایی نانوشته می‌خواندم برای همین امروز با نبودن رضا نیمی از خاطراتم خاموش و نیمی از بودنم بی‌پاسخ مانده است زیرا دوقلو بودن، فقط یک پیوند خونی نیست؛ بخشی از جان توست که در دیگری زندگی می‌کند و حالا با نبودن او، انگار نیمی از وجود من از تنم جدا شده است. این غم فقط غم نبودن نیست، یک خالی ممتد است که هر لحظه با من راه می‌رود، نفس می‌کشد و تکرار می‌شود و من، هنوز گاهی ناخواسته گوش می‌سپارم، شاید صدای قدم‌هایش از پله‌های خانه بیاید».
- نویسنده : صبا نقی زاد
