پیادهراهها، شاهرگهای ارتباطی در معابر پر ترافیک شهری تحرک و پویایی انسان، وسیله پیشرفت و ارتقای جایگاه اوست؛ حال این تحرک در هر بعدی که باشد، چه تحرک جسمی و چه تحرک فکری و معنوی، همان عاملی است که وی را به سوی مقصود راهنمایی می کند و او را از یکنواختی، سکون و خمودی می […]
پیادهراهها، شاهرگهای ارتباطی در معابر پر ترافیک شهری
تحرک و پویایی انسان، وسیله پیشرفت و ارتقای جایگاه اوست؛ حال این تحرک در هر بعدی که باشد، چه تحرک جسمی و چه تحرک فکری و معنوی، همان عاملی است که وی را به سوی مقصود راهنمایی می کند و او را از یکنواختی، سکون و خمودی می رهاند. پس با این اوصاف، هر کس که بخواهد فردایش از امروزش بهتر باشد، ناگزیر است از حرکت و پویش!
شهریار تبریز/ خاطره میرزایی: تحرک و پویایی انسان، وسیله پیشرفت و ارتقای جایگاه اوست؛ حال این تحرک در هر بعدی که باشد، چه تحرک جسمی و چه تحرک فکری و معنوی، همان عاملی است که وی را به سوی مقصود راهنمایی می کند و او را از یکنواختی، سکون و خمودی می رهاند. پس با این اوصاف، هر کس که بخواهد فردایش از امروزش بهتر باشد، ناگزیر است از حرکت و پویش!
موضوع این بخش از صحبت ما نیز حول محور حرکت است؛ اما نه بدان حد که بخواهیم به بعد معنوی آن ورود کنیم؛ بلکه تنها در ظاهر امر، یعنی جابجایی از نقطه ای به نقطه دیگر برخی مسائل را بررسی خواهیم کرد.
مسیرها برای انسان، پیامی مهم دارند و آن هم تغییر مکان برای انجام امور روزمره است؛ زندگی به ما می گوید که با یک جا نشستن و دست به هیچ کاری نزدن، موفقیتی حاصل و مشکلی رفع نخواهد شد؛ پس باید بپا خاست و قدم به قدم راه را طی کرد و مقصد را در آغوش گرفت.
اما ابتدایی ترین تعریف حرکت را در حیات معمولی خودمان تجربه می کنیم؛ انجام امور روزمره، رفتن از خانه تا مدرسه و محل کار و حتی دید وبازدید و مکانهای خرید مایحتاج، از اشکال ابتدایی تحرک محسوب می شوند. انجام کارهای تخصصی و به جای آوردن وظیفه در حِرّف و مشاغل نیز در سطح دیگری از حرکت قرار دارند. پس می توان به حواشی آن نیز فکر کرد: مسیرهایی برای رفتن و وسایل نقلیه ای برای بردن و آوردن! و طبیعتا هرچقدر این ابزار پیشرفته و راحت باشند، انسان نیز به راحتی، فعل حرکت را صرف خواهدکرد.
شهرهای بزرگ با معضلی به نام ترافیک روبرو هستند که هر دو عاملِ مسیر و وسیله نقلیه، درگیر آن است و در نتیجه، انسان نیز از تبعات منفی ترافیک در امان نمی ماند. دلایل این امر در عین پیچیدگی ساده است؛ به عبارتی دیگر افزایش جمعیت موجب افزایش وسایل نقلیه می شود و لاجرم باید شهرها را گسترش یا شکل و شمایلشان را تغییر داد؛ فقط سوال اینجاست که تا کجا می توان پارکها و خانه ها و ساختمان ها را تخریب کرد و بجایش خیابان و کوچه و جاده ساخت؟ از طرفی دیگر ترافیک، سلامت جسمی و روحی شهروندان را نیز هدف گرفته است؛ انواع آلودگی هایی که از حجم سنگین تردد در معابر عمومی شهر حاصل می شود، حتی به شهروندانی که در خانه ها نشسته اند نیز، صدمه می زند. فکری دیگر باید و چاره ای دیگر!
طی سالهای اخیر برای مدیریت شهرهای بزرگ جهان، موضوع مهمی مطرح شد که محوریتش همین مباحث ترافیکی و راه های برون رفت از مشکلات ناشی از آن بود. اصلی ترین چاره ای هم که اندیشیده شد، اولویت دادن به عابرین پیاده و ایجاد پیاده راه ها در نقاطی از شهر بود. پیاده راه ها بنا به تعریف متخصصان، مسیرهایی انسان محور هستند که وسایل نقلیه در آنها اجازه تردد ندارند. ایمنی و دور بودن از حوادث اصلی ترین هدف این پروژه هاست؛ سلامت ناشی از تحرک بدنی در این مسیرها یکی دیگر از اهداف مورد نظر تلقی می شود؛ دیگر عوامل مانند کاهش ترافیک در بافت مرکزی شهر، حفظ بناهای قدیمی و تاریخی در این محدوده ها، کاهش انواع آلودگی ها، حفظ جاذبه های گردشگری موجود و ایجاد جاذبه های جدید، و اولویت بخشی به انسان در قبال وسایل نقلیه موتوری، مقاصدی هستند که توسط کارشناسان امر در نظر گرفته شده اند.
اجرای بیش از ۵ کیلومتر پیاده راه در دوره فعلی مدیریت شهری
شهرداری تبریز هم در مطالعات و برنامه های خود، احداث و ایجاد پیاده راه ها را یکی از طرح های مهم خود می داند. معاون فنی و عمرانی شهردار تبریز در گفتگو با شهریار در این زمینه می گوید: پیاده راه ها در کشورهای مختلف جهان به محلی برای مراودات اجتماعی شهروندان بدل شده اند. حضور شهروندان بدون وسیله نقلیه و امکانات موجود در پیاده راه ها، باعث رودرو شدن انسانها با یکدیگر می شود و همین نکته ساده، ارتباط بین آنها را در انحای مختلف ایجاد می کند.
وی اظهار می کند: اقبال به دیگر فواید پیاده راه ها و تاثیرات مثبت آن، دست اندرکاران را بر آن داشته که با نگاهی دقیق تر و موشکافانه تر به این موضوع بپردازند. به ویژه در مناطق تاریخی و قدیمی شهرها که تردد وسایل نقلیه به ماهیت و ساختار آنها صدمه می زند، بحث ایجاد پیاده راه بسیار معمول شده است.
احمدزاده در خصوص وضعیت تبریز در این حوزه نیز اضافه می کند: تبریز از چندسال قبل به جرگه شهرهای دارای پیاده راه پیوسته و طرح های متعددی را در این زمینه اجرا کرده است. دوره ششم مدیریت شهری هم این طرح را با نگاهی متفاوت بررسی کرده و در نقاطی از شهر که بستر اجرا فراهم بوده، پروژه هایی را اجرا کرده یا در حال اجرا دارد.
وی با اشاره به این پروژه ها تصریح می کند: شهرداری منطقه ۳ در این دوره، ۴ پیاده راه را در دستور کارخود داشت که از این تعداد، پیاده راه های سلامت در پارک منظریه به طول ۱ کیلومترو پیاده راه میدان تیر به طول ۲ کیلومتر به بهره برداری رسیده اند و پیاده راه سلامت در پارک هیئت علمی با متراژ طولی ۶۰۰ متر و فاز دوم پیاده راه سلامت ابوریحان تا چهارراه لاله به متراژ ۶۰۰ متر در حال اجرا هستند.
معاون فنی و عمرانی شهردار تبریز ادامه می دهد: در حوزه شهرداری منطقه ۴ هم پیاده راه کوی مستشار را داریم که با ۸۰۰ متر طول اجرا و در اختیار شهروندان قرار گرفته است. شهرداری منطقه ۵ پیاده راه شهریار در محدوده باغمیشه را با ۷۰۰ متر طول به بهره برداری رسانده و محدوده ای ایمن برای تردد شهروندان فراهم نموده است.
وی دیگر پروژه پیاده راهی را در حوزه شهرداری منطقه ۷ معرفی کرده و توضیح می دهد: شهرداری منطقه ۷ نیز پیاده راه فجر را با طول ۵۵۰ متر در محدوده شهرک فجر ایجاد نموده و معضل ترافیک در این محل را به خوبی برطرف کرده است.
معاون فنی و عمرانی شهرداری اجرای بیش از ۵ کیلومتر پیاده راه در این دوره از مدیریت شهری را عملکردی قابل قبول ارزیابی کرده و تاکید دارد که این موضوع، می تواند از بعد ارتقای سلامت جسمی و روحی شهروندان نیز مورد توجه قرار گیرد. چرا که بستری برای فعالیت جسمی شهروندان تلقی می شود و قطع یقین پیاده روی ساده ترین و در عین حال مفیدترین ورزشی است که هر کسی می تواند آن را انجام دهد.
فارغ از تمامی این بحثها، باید محوریت انسان در تمامی امور شهری را پذیرفت؛ از ابتدا قرار بر این بود که ماشین در خدمت انسان باشد، نه انسان در خدمت ماشین! عمل به این موضوع، به ویژه در شرایط فعلی که ماشین حاکم بر زندگی انسان است و کمتر جایی در این عرصه است که تاثیر ماشین به طور اعم و خودرو به طور اخص را در روزمرگی ها نبینیم آسان نیست و باید پذیرفت که تغییر رویکرد چنین حوزه ای، کاری چندان سهل نیست و همکاری و مشارکت شهروندان را می طلبد.
